Uit de knoop in de hoop
Een doos vol oorlogsbrieven
die ik naïef en uitbundig
aan jou ben beginnen driegen
alsof ik nog hoop koester
klammig zijden draad
overspoelde weefboog
rood schaars gekleed
barend tranend oog
nu het gevoel van gemis
tomeloos in kleur overloopt
en het ver verborgene
onverhoopt vrijkomt
je zit tevergeefs onbeheersbaar
strak tegendraads breekbaar
hulpeloos aan mij vastgeknoopt
angstig voor wat er loskomt
tussen de aarzelende lussen
tot de laatste pijnlijke steek
van de mist boven het hoofd
naar ons ritmisch hartverkeer